A Trance of 21 Seconds
posted on 17 Jun 2009 00:07 by helium in Free-Narrating, Rantings
ภายในห้องที่เงียบสนิทนี้มีเพียงเสียงนาฬิกา...
ผมจ้องมองเ็ข็มวินาทีกระดิกไหว ขณะที่เวลาของวันนี้กำลังจะหมดลง
เข็มวินาทีสีแดงสด ขยับเคลื่อนไปบนพื้นสีขาวที่ไร้สิ่งใดตกแต่ง
ไม่มีวันหยุดพัก ไม่มีวันลางาน ไม่มีวันการอู้อยู่กับที่
แล้วสิ่งต่างๆ.... ก็ค่อยๆ ไหลเข้าสู่ห้วงความคิด
ภายในเวลา 21 วินาทีที่เข็มนาฬิกาขยับเดิน....
วินาทีที่ 1...
ผมหวนคิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้...
ความหงุดหงิดกับการจัดการ ความสำราญกับการแข่งขัน
ก่อนที่มันจะผ่านไป ทิ้งไว้เพียงเสียงหัวเราะหึหึในลำคอ
วินาทีที่ 2...
ผมหวนคิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อวาน...
น้ำเสียงที่เปล่งออกมาสุดแรง ลำคอแหบแห้งที่กลืนน้ำลายไม่ลง
ก่อนที่มันจะผ่านไป ทิ้งไว้เพียงความหวังเล็กๆ ในใจตัวเอง
วินาทีที่ 3...
ผมย้อนกลับมานึกถึงวันนี้
ความหวังที่เคยมีเมื่อวานนี้ สุดท้ายก็คงเป็นแค่การหลอกตัวเองของผม
วันนี้ยังคงผ่านไป โดยไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปจากเดิม
ใจหนึ่งก็ยินดี แต่อีกใจหนึ่งกลับปวดร้าวจนทรมาน
วินาทีที่ 4...
ผมนึกกลับไปถึงเหตุการณ์เช้าวันนี้
ทำไมผมถึงต้องรีบเร่ง ทำไมถึงต้องตาลีตาเหลือกเร่งฝีเท้า
มันมีเหตุผลใดอื่นอีก นอกเสียจากมาให้ทันเวลาเข้าเรียน
ผมคาดหวังอะไรอยู่
และได้สิ่งที่คาดหวังนั้นมาหรือไม่
คำตอบก็คือ ผมไม่รู้ว่าผมหวังอะไร....
และในเมื่อผมไม่รู้.... ผมก็ไม่ได้ในสิ่งที่หวัง
วินาทีที่ 5....
ผมนึกถึงท้องฟ้าในตอนเช้า ตอนเที่ยง และย่ำเย็น
ท้องฟ้าที่ค่อยๆ เปลี่ยนจากตะวันแรกแย้ม มาเป็นฟ้าโปร่งร้อนระอุ
และสิ้นสุดด้วยฟ้ามืดเมฆคล้ำดั่งเช่นวันวาน
ฝนคงตกเมื่อเช่นเมื่อวาน และทุกอย่างก็คงตกอยู่ในความหม่นหมอง....
ทว่าวันนี้ทั้งที่ฝนไม่ตก เหตุไฉนบรรยากาศจึงไม่สดใสอย่างที่มันควรเป็น
ผมไม่เข้าใจ....
วินาทีที่ 6...
ผมนึกถึงเกมที่นั่งเล่นในเวลาว่างเมื่อคืนวันอาทิตย์
เสียเวลาไปกับมันมาก แต่กลับไม่ได้สิ่งที่คาดหวังว่าจะได้
แม้จะพยายามเรียกร้องกับผู้ดูแลเกม แต่ผมก็รู้ดีว่าคงไม่ได้รับการรับฟัง
เมื่อไม่มีผลประโยชน์หยิบยื่นให้เขา ก็คงป่วยการืที่จะเสนอความคิด
ผมคิดว่าโลกแห่งความจริงก็คงเป็นเช่นนั้น
และไม่มีอะไรเป็นจริงดั่งที่เราหวังทั้งหมดแน่นอน
วินาทีที่ 7...
ผมนึกถึงหนังสือที่ยังอ่านไม่จบ
รถไฟสายทางช้างเผือก ของ มิยาซาวะ เคนจิ
สิ่งที่ผมทำทุกวันนี้เพียงพอที่ผมจะมีสิทธิ์ได้ขึ้นรถไฟขบวนนั้นหรือไม่
หรือชีวิตมนุษย์เราทุกวันนี้โสมมเกินกว่าจะเอื้อมถึงอุดมคติเช่นนั้นแล้ว
หรือเราอาจจะมีตั๋วขึ้นรถไฟขบวนนี้อยู่กับตัวแล้ว
แต่ชีวิตประจำวัน ทำให้เรามองข้ามมันไป
จนไม่ได้ยินแม้แต่เสียงที่อยู่ในอากาศ
วินาทีที่ 8...
ผมนึกถึงหนังที่ดูในคาบเรียนวันนี้
ชีวประวัติของบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ กับข้อความที่ฝากไว้ให้มนุษยชาติ
การกระทำของชายตัวเล็กๆ คนหนึ่ง สั่นสะเทือนได้ทั้งโลก
แต่จะมีคนสักกี่คนที่ทำเช่นนั้นได้
จำนวนมากต้องตายไป โดยไม่อาจทำอะไรได้สำเร็จ
อีกจำนวนมากล้มเหลวไป เหลือไว้แค่บทเรียนที่เจ็บปวด
อีกที่เหลือไม่รู้เท่าไหร่เลือนหายไป ...และไม่เหลือแม้ในความทรงจำของคนเรา
และอีกนับล้าน... ที่ั่ชั่วชีวิตนี้ เราอาจไม่รับรู้ถึงตัวตนของเขาเลย..
แล้วเราจะทำอะไร.... อย่างไร ....บนโลกใบนี้
วินาทีที่ 9...
ผมนึกถึงวันวานในวัยเด็ก
ความฝันที่เคยมีในตอนยังไร้เดียงสา่ ช่วงเวลาที่มีแต่สิ่งอยากทำเต็มไปหมด
ตำรวจ ทหาร พ่อครัว นักร้อง นักดนตรีไทย นักโบราณคดี นักประวัติศาสตร์
เมื่อเติบโตขึ้นเรื่อยๆ สิ่งที่อยากทำในชีวิตก็เปลี่ยนแปลงไปตาม
แต่สุดท้าย มีเพียงสิ่งเดียวที่น่าจะเชื่อมทุกอย่างไว้ด้วยกัน
และสิ่งนั้นเพิ่งผุดขึ้นมาทุกวันนี้...
ผมอยากบอกอะไรสักอย่าง ให้ใครสักคน หรือหลายๆ คนบนโลกนี้ได้รับรู้
อาจมีเพียงแค่สิ่งนั้นจริงๆ...
และนั่นคงหล่อหลอมตัวผมขึ้นมาในทุกวันนี้
วินาทีที่ 10...
ผมนึกถึงอดีต... แต่ไม่ใช่อดีตอันไกลโพ้น
นึกถึงอดีตที่เพิ่งผ่านมาล่าสุด
นึกถึงความคิดฟุ้งซ่านที่เกาะกุมสมองตลอดทางนั่งรถกลับบ้าน
ตลอดทางเดินริมถนน ตลอดทางเดินข้ามสะพานลอย
ตลอดทางออกจากร้านอาหาร
คนเราปกติใช้เวลาเท่าไหร่หมกอยู่กับความคิดตัวเอง
ผมไม่อาจทราบได้
ผมอาจลืมเรื่องที่กำลังคิดในตอนนั้นภายในคืนวันนี้
หรือมันอาจจะหลอกหลอนผมไปตลอดชีวิต...
ผมไม่รู้...
ไม่รู้จริงๆ...
และนั่นล่ะ.... ที่ทำให้ผมกลัว...
วินาทีที่ 11...
ผมหวนคิดถึง 10 วินาทีที่ผ่านไปเมื่อครู่
มีกี่เรื่อง ที่ผมคิดอยู่เป็นประจำ ที่เป็นเรื่องปกติในสติรับรู้ของผมเอง
และมีสักกี่เรื่อง ที่เพิ่งผ่านเข้ามา เพียงเพราะความคิดฟุ้งซ่านที่เกาะกุมสมองอยู่นี้
เป็นเพราะผมเพิ่งเอะใจกับความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นข้างใน
หรือเพราะอะไรอะไรรอบกายมันกดดันให้เปลี่ยนแปลง
อะไรคือความคิดของผม อะไรคือความคิดของคนอื่น
อะไรคือความคิดของเธอ อะไรคือการตัดสินใจที่เกิดขึ้น
หมากที่เดินไปแล้วย้อนกลับคืนมาที่เดิมไม่ได้
ผมจึงได้แต่คิด คิด คิด....และคิด
10 วินาทีที่ผ่านพ้นไป เกินกว่าครึ่งจึงกลายเป็นเรื่องฟุ้งซ่านที่ผ่านเข้ามา
วินาทีที่ 12...
ผมนึกถึงการบ้านภาษาญี่ปุ่นที่ทำค้างไว้อยู่
"จงเติมคำในช่องว่าง .......... ชิตาระ อิอีโตะ โอโมอิมัส"
แปลได้คร่าวๆ ว่า ผมคิดว่าหาก ....(ทำอย่างนี้)... ก็คงจะดีนะ
ใช่.... หากทำได้อย่างที่ใจคิดอย่างนั้นอย่างนี้ก็คงจะดี
คนญี่ปุ่นสุภาพในการพูด เกรงใจโดยปรากฎออกมาในภาษา
แต่ความจริงก็ยังคงซ่อนอยู่ในความจริงไม่เปลี่ยนแปลง
เพราะเราทำอย่างที่คิดว่าดีไม่ได้เสมอไป
เพราะเราอาจทำมันไม่ได้
หรือเพราะมันไม่มีสิ่งที่ดีจริงๆ อยู่เลยต่างหาก
วินาทีที่ 13...
ผมคิดถึงสิ่งที่จะเกิดขึ้นในอาทิตย์นี้
ตรางการซ้อมในชมรม ตารางการแข่งขันที่ยังต้องมีต่อ
นี่คือสิ่งที่ผมต้องทำ นี่คือสิ่งที่ผมถูกเลือกให้มาทำ
นี่คือสิ่งที่ผม "เลือกจะทำ" หรือเปล่า.... ผมเองก็ไม่รู้
ผมมีความสุขที่จะทำไหม ...บอกตามตรงก็ไม่รู้
แต่หากทำแล้วมันให้คำตอบนี้ได้
มันก็คุ้มค่าที่จะทำไม่ใช่หรือ
ผมก็จะนัดรุ่นน้องในชมรมซ้อม และดูพวกเขาต่อไป
ผมอาจได้คำตอบอะไรจากพวกเขาก็ได้
วินาทีที่ 14...
แล้วใบหน้าของเด็กคนหนึ่งก็ปรากฎขึ้นมา
ผมยาวสีน้ำตาลยุ่งเหยิง ที่ปกปิดดวงตาข้างหนึ่งไว้ และรอยยิ้มราบเรียบเย็นชา
ตัวละครในเรื่องราวที่ผมจินตนาการขึ้น และบันทึกลงบนแผ่นกระดาษ
เธอมีชีวิตอยู่ในนั้น และผมมีชีวิตอยู่ตรงนี้
แต่ทั้งผมและเธอก็คงตามหาในสิ่งเดียวกัน
"คำตอบ" ของคำถามที่ค้างคาอยู่ในใจ
ฉันควรทำอะไรต่อไป
ฉันทำอย่างที่ทำทุกวันนี้ดีแล้วใช่ไหม
ฉันจะมีชีวิตอยู่อย่างนี้ต่อไปดีไหม
ฉันเป็นใคร.....
ไนติงเกล....
วินาทีที่ 15...
ผมนึกถึงรุ่นพี่หลายๆ คนที่รู้จักกันผ่าหน้าจอคอมพิวเตอร์
ชีวิตที่ยุ่งและรีบเร่งของพวกเขา ชีวิตที่ต้องทำงานอยู่ในกระแสของความเป็นผู้ใหญ่
ผมนึกถึงคำเตือน คำพูดยุแหย่ คำพูดติดตลกคำพูดหยอกล้อ
ทั้งหมดทำให้ผมเพลิดเพลินยามที่คุยกับพวกเขา
และทำให้ผมคิดถึงพวกเขา
ในวันที่เขายังไม่ได้ก้าวออกไปที่ตรงนั้น เขาคิดถึงอะไร
ทุกวันี้ เขายังคิดถึงมันอยู่ไหม
เขาพอใจ กับชีวิตที่เป็นเช่นนี้หรือไม่
ผมอยากได้คำตอบ เพระาอย่างน้อย มันอาจผลักความคิดฟุ้งซ่านออกไปจากสมองผมได้บ้าง
วินาทีที่ 16...
ผมนึกถึงเอกสารยื่นขอทุนในกระเป๋าสะพาย
โดยไม่ทันตั้งตัว จุดที่อาจเปลี่ยนทางเดินชีวิตก็มาถึงอีกครั้ง
ผมพอใจกับชีวิตประจำวัน และอยากให้มันเป้นเช่นนี้ต่อไปเรื่อยๆ ไม่สิ้นสุด
แต่ความเปลี่ยนแปลงย่อมมาถึงสักวันโดยที่ผมต้องเลือกจะไหลไปตามมัน
หรือยืนอยู่กับที่ให้มันซัดโถมเข้าใส่ และพาผมไปด้วยกำลัง
ผมไม่ใช่คนขยัน บางครั้งผมขี้เกียจมาก และอยากหยุดอยู่เฉยๆไม่ต้องทำอะไรอีก
แต่ผมรู้....
ว่าความเจ็บปวดตอนที่โดยความเปลี่ยนแปลงซัดล้มทั้งยืน มันเจ็บปวดแค่ไหน
และผมคงไม่อยากรับรู้มันอีกเป็นครั้งที่สอง
ผมเริ่มกรอกใบสมัคร และไหลไปตามกระแสที่จะพาผมไปจากที่นี่
รวมทั้งวันที่ที่จะเป็นจุดเริ่มต้น
ทั้งชีวิตของผมเมื่อ 21 ปีที่แล้ว
และชีวิตของผมจากวันนี้ไป
วินาทีที่ 17...
ผมนึกถึงเพลงโปรดที่ตัวเองฟังทุกวันไม่เคยเบื่อ
"สิ่งสำคัญนั้นมีอยู่เพียงน้อยนิดเท่านั้นฉันจะไม่หลอกตัวเองอีกแล้วเพราะฉันจะไม่สูญเสียสิ่งใดอีก ฉันจึงไม่ต้องกำมันไว้ในมือถึงแม้จะทำมันหล่นหาย ก็จะหยิบมันขึ้นมาอีกครั้ง...เมื่อฉันสังเกต สิ่งที่ไม่อาจนำมันเข้ามาใกล้กับหัวใจได้ง่ายๆ นั้นในตอนนี้ มันย้อมหัวใจของฉันให้แข็งแกร่งกว่าเมื่อวานสิ่งที่ถูกยื่นมาให้ฟรีๆ ย่อมไม่ให้อะไรกับชีวิตฉันมันไม่มีความหมายแล้วค่ำคืนที่ฉันหลงทางจบลงแล้ว"
คำตอบทีผมตามหา
สิ่งสำคัญที่ผมตามหาในชีวิต
มันอยู่ตรงนี้แล้ว หรืออยู่ในอนาคตข้างหน้า
หรืออยู่ในปัจจุบันนี้ ผมก็ไม่รู้....
บทเพลงกล่าวถึงชีวิตที่มีความหวัง...
แต่ผมยังไม่แน่ใจ ว่าค่ำคืนที่หลงทางของผมจบลงหรือยัง
ผมอาจต้องตามหาต่อไป โดยไม่มีวันมองหามันเจอก็ได้
ผมพร้อมจะรับความโหดร้ายนั้นไว้หรือยังนะ...
วินาทีที่ 18...
ผมนึกฟุ้งซ่านถึงความเปราะบาง....
สิ่งที่ฉุดรั้ง สิ่งที่ขวางกั้น สิ่งที่หน่วงเหนี่ยวไม่ให้ทุกอย่างเป็นดั่งใจหวัง
ในทางกลับกัน มันก็เป็นสิ่งเดียวที่เชื่อมผมไว้กับสิ่งนั้น
ผมอยากทำลายมันลงเสียให้รู้แล้วรู้รอด
ผมรู้ว่ามันเปราะบางแค่ไหน เพียงคำพูดประโยคเดียวก็คงเพียงพอจะทำลายมัน
แต่ผมกลัว....
ผมกลัวที่จะสูญเสียอีก...
จึงยังพยายามกำความเปราะบางนั้นไว้ในมือ
โดยไม่รู้ตัวว่า การทำเช่นนั้น จะบีบให้ความเปราะบางนั้นแหลกสลายไปกับมือหรือไม่
ผมมันขี้ขลาด....
จึงทำได้เพียงกำความเปราะบางนั้นไว้ในมือ
และทำได้เพียงเท่านั้นวินาทีที่ 19...
ผมร้องไห้...
หรือหากจะให้ถูก ผมตัดสินใจร้องไห้...
จำไม่ได้ว่าน้ำตาไหลออกมาครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่ แต่มันนานมากแล้ว
ผมมักร้องไห้ให้กับเรื่องไม่เป็นเรื่องในอดีต
ถูกดุด่า ถูกหยอกล้อ ถูกกลั่นแกล้ง ถูกดูหมิ่น....
แต่วันนี้ ผมร้องไห้ให้กับตัวเอง
กับความฟุ้งซ่าน กับความหวาดกลัว กับความอ่อนแอ กับความโง่เขลา
ทำไมถึงเก็บเรื่องฟุ้งซ่านนี้เข้ามาในสมอง...
อะไรทำให้ความรู้สึกที่เคยราบเรียบเปลี่ยนไปเช่นนี้
ทำไมความรู้สึกเห็นแก่ตัวอย่างร้ายกาจ ถึงผุดขึ้นมาเพื่อหวังจะเหนี่ยวรั้งสิ่งนั้นไว้
ทำไม ทำไม ทำไม ทำไม ทำไม ทำไม ทำไม....
ไม่รู้ว่าทำไม แต่น้ำตาก็ไม่ยอมหยุดไหล
น่าสมเพศ...
วินาทีที่ 20...
ผมหยุดร้องไห้ในที่สุด และคิดถึงอนาคต
ในอดีตผมเคยมีความฝันมากมาย ควาัมฝันถึงสิ่งที่อยากจะเป็น
ปัจจุบันผมละทิ้งความฝันเหล่านั้น และอุทิศตัวให้กับสิ่งที่ตัวเองชอบที่สุดในตอนนี้
แต่อนาคตล่ะ มันจะเป็นเช่นไร
ผมจะต้องละทิ้งสิ่งที่ตัวเองชอบในวันนี้ไปหรือไม่
จะมีสิ่งไหนที่จะเข้ามาแทนที่มันได้อีกหรือ
หรือผมอาจจะต้องละทิ้งมันไปโดยไม่มีสิ่งใหม่ทดแทนและกลายเป็นกระบอกกลวงๆ ที่ไร้สมองบนโลกใบนี้
ผมจะสู้กับความคิดนี้โดยลำพังได้หรือไม่
มีใครที่จะยื่นมาเข้ามาช่วยผมได้หรือเปล่า
หรือผมจะตกอยู่ในความคิดฟุ้งซ่าน จนพ่ายแพ้ก่อนจะได้คิดมันหรือไม่...
ผมไม่รู้...
ผมไม่รู้เลย...
ผมเริ่มมองไม่เห็นอนาคตของตัวเอง...
ผมเหลือเพียงแค่ปัจจุบัน...
และอดีตที่เป็นเพียงภาพลางๆ ปริ่มจะจางหาย...
...งั้นเหรอ?
...
วินาทีที่ 21...
ผมหยุดคิด...
และสูดหายใจลึกๆ....
21 วินาทีผ่านไปแล้ว และนาฬิกาหยุดลงที่ 24 นาฬิกา ของวันที่ 17 มิถุนายน 2552
7665 วันของชีวิตผ่านพ้นไป วันที่ 7666 เริ่มต้นด้วยสมองที่ปลอดโปร่ง
ช่างมัน....
ถึงจะยังมีเรื่องที่ไม่รู้.... ช่างมัน...
อาจจะยังมีเรื่องที่ไม่เข้าใจ... ช่างมัน...
คงยังมีเรื่องที่ค้างคาอยู่ในใจ.... ช่างมัน...
คำตอบ ทางออก หนทางแก้ไขของสิ่งเหล่านั้น มันไม่หนีไปไหน
เป็นกังวลกับมันทำไมกัน...
อาจมีข้อความที่ส่งไปไม่ถึงผู้รับ ...แล้วไง...
อาจมีสิ่งที่อยากทำแต่ล้มเหลวจนต้องล้มเลิก ...แล้วไง...
อาจมีคำพูดที่บั่นทอนให้หยุดคิด หยุดทำ... แล้วไง...
ยังมีลมหายใจอยู่ไม่ใช่หรือ...
ยังเหลือมือทั้งสองข้างอยู่ไม่ใช่หรือ...
ยังยืนได้ด้วยเท้าทั้งสองของเราเองไม่ใช่หรือ...
ทุกอย่างก็ยังมีเท่าคนอื่นแท้ๆ...
เดินต่อไปตามทางที่เป็นนั่นล่ะ...
คำตอบคงรออยู่ที่ปลายทางแน่นอน....
แต่ก็อย่านิ่งนอนใจล่ะ...
7665 วันผ่านพ้นไปแล้ว...
เหลืออีกไม่ถึง 13000 วันเท่านั้น....
ใช้เวลาให้คุ้มค่าล่ะ...
ตัวฉัน....
----------------------------------------------
ลงบันทึกเมื่อ : ช่วงต่อของคืนวันที่ 16-17 มิถุนายน 2552
ลงบันทึกครั้งแรก : ในห้วงความคิดของข้าพเจ้า
HeliumHe
